ทีมนักวิจัยได้ทำการสกัดและจัดลำดับดีเอ็นเอของไวรัสฝีดาษแกะที่ถูกเก็บรักษาไว้ในหนังที่นำมาทำเป็นแผ่นหนัง parchment สำหรับเขียนบันทึกในยุคกลาง โดยผลงานวิจัยชิ้นนี้ได้รับการตีพิมพ์ลงในวารสาร Science Advances ซึ่งช่วยให้นักวิทยาศาสตร์สามารถทำความเข้าใจได้ว่าเชื้อไวรัสดังกล่าวมีการวิวัฒนาการอย่างไรในช่วงหลายพันปีที่ผ่านมา และเคยส่งผลกระทบต่อสังคมในอดีตอย่างไรบ้าง
จากการเก็บตัวอย่างจากต้นฉบับเอกสารโบราณหลากหลายแห่ง เช่น หอสมุดมหาวิทยาลัยเยล มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และยูนิเวอร์ซิตี้คอลเลจดับลิน นักวิจัยพบว่าหน้ากระดาษหลายหน้ามีดีเอ็นเอของเชื้อโรคฝีดาษแกะปะปนอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นยังพบหลักฐานบนแผ่นหนังที่ทำจากหนังลูกวัวและหนังแพะ ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าฝูงสัตว์ในยุคกลางต้องเผชิญกับการแพร่ระบาดของโรคนี้อยู่บ่อยครั้ง นอกจากนี้ทีมงานยังได้เปรียบเทียบรหัสพันธุกรรมโบราณร่วมกับซากฟอสซิลฟันแกะจากยุคสำริด จนสามารถสรุปได้ว่าไวรัสฝีดาษแกะได้แยกตัวออกจากไวรัสฝีดาษแพะและโรคผิวหนังเป็นก้อนในช่วงระหว่างหนึ่งหมื่นหนึ่งพันห้าร้อยถึงสามพันเจ็ดร้อยปีที่ผ่านมา ซึ่งสอดคล้องกับช่วงเวลาของการเริ่มเลี้ยงสัตว์ในทวีปยุโรป
การค้นพบในครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าแผ่นหนังโบราณไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่เก็บบันทึกประวัติศาสตร์ทางวัฒนธรรมเท่านั้น แต่ยังทำหน้าที่เป็นแหล่งข้อมูลสำคัญในการศึกษาประวัติศาสตร์โรคระบาดในสัตว์เลี้ยง โดยความร่วมมือจากนักวิจัยหลากหลายสาขาทำให้เกิดการแบ่งปันความรู้และข้อมูลเชิงลึก ซึ่งจะช่วยเปิดมุมมองใหม่ๆ เกี่ยวกับวิวัฒนาการของโรคติดเชื้อในอดีตและแนวทางการรับมือในอนาคต
